هدف پنهان روحانی در ماجرای اتهام زنی به قوه قضائیه چیست؟

چندی است که رئیس دولت یازدهم، قوه قضائیه –خصوصا رئیس آن قوه را- به عنوان سیبل جدید خود انتخاب و موارد گوناگونی را به این قوه نسبت می دهد. لکن با توجه به جو هیجانی ناشی از درگیری روسای دو قوه، عموما چرایی چنین تهاجمی از منظر مخفی مانده است. لذا به منظور بررسی دقیق، می بایست سابقه دکتر روحانی و دلایل ماقبل را مد نظر قرار داد.

مروری بر روش و سیاق رئیس دولت یازدهم، نشان می دهد وی به جهت فرار از پاسخگویی –لازمه ی پاسخگو بودن، وجود فضایی آرام در جامعه است- هر از گاه دست به ایجاد هیاهو برای گمراهی افکار عمومی از موضوع جاری می زند. بطور مثال، برای فرار از کم کاری، نسبت به متهم کردن دولت قبل اقدام می نماید؛ برای فرار از نتایج فاجعه برجام و مذاکرات هسته ای؛ تیغ تند اتهام و ناسزا را متوجه منتقدان می کند و ....

اما نقطه مشترکِ همه ی اتهام زنی های دکتر روحانی، خالی بودن دست وی در مواجهه اصولی با مخاطب است. به این مفهوم که وی و دولتش برای اثبات حقانیت عمل خویش، قادر به ارایه دلیل منطقی نبوده، لذا همانطور که پیشتر بیان شد؛ با انحراف افکار عمومی از موضوع جاری، قصد به کرسی نشاندن حرف خویش را دارند.

در موضوع اتهام زنی علیه قوه قضائیه نیز چنین امری صادق است. دلایل عمده ای که می تواند در رویکرد جدید رئیس دولت موثر باشد؛ به قرار ذیل است:

الف- خالی بودن دست دولت در ماجرای برجام و نزدیک شدن به 21 دی ماه -تشکیل جلسه مشترک برجام- که با شروع روند اعتراضی ایران -در صورت پیگیری و اصرار ایران بر انجام نقض صریح برجام توسط امریکا- علی رغم نابودی زیرساخت هسته ای ایران؛ نتیجه ای جز فروپاشی برجام به عنوان دستاورد اصلی دولت از آن متصور نیست. (بازگشت اتوماتیک 7 قطعنامه شورای امنیت بر علیه ایران و ملغی شدن برجام، که حاصل قصور و یا ناکارآمدی تیم مذاکره است.)

ب- عدم تحقق وعده های انتخاباتی شیخ حسن و نارضایتی شدید مردم از اشرافی گری؛ فساد موجود در دولت –نظیر حقوق های نجومی و یا فساد 12 هزار میلیاردی صندوق ذخیره فرهنگیان-؛ دفاع تمام قد دولت از مسئولین فاسد بجای برخورد و تحویل پرونده به قوه قضائیه؛ معضل بیکاری؛ رکود؛ تورمی که در جیب مردم احساس می شود لیکن در آمار های دولتی روز به روز آب می رود و ...

ج- برخورد عنقریب قوه قضائیه با فساد حاکم در دولت و اطرافیان نزدیک دکتر روحانی.

د- نزدیکی به انتخابات و لزوم انحراف افکار عمومی از وعده ها و عملکرد دولت، به عنوان اصلی ترین مطالبه شیخ دیپلمات.

اما هدف پنهان دکتر روحانی از پیگیری چنین خطی چیست؟

قطعا، با وجود جو حاکم و کارنامه فعلی، مردم میلی به انتخاب مجددِ دولتی مردود در انتخابات سال آینده نخواهند داشت؛ مگر آنکه شیخ حسن روحانی بتواند افکار عمومی را از مسیر اصلی منحرف و در فضایی غیرواقعی قرار داده؛ افراد، نهاد و یا گروهی را به عنوان مقصر ناکامی های خود و دولتش معرفی کند. به عبارتی موفقیت جناح تکیه گاه فتنه و دکتر روحانی در گرو دو قطبی سازی جامعه است. امری که رهبری با دلایل متقّن، بارها چنین رویکردی را مذموم دانسته و مسئولین را به ترک آن رهنمون داشته اند.

لذا انتظار آنست، قوه قضائیه ای که نشان داده اقتدار کافی برای برخورد با دانه درشت ها را دارد؛ ضمن برخوردی منطقی -نظیر آنچه در خصوص حساب های قوه قضائیه مطرح شد و درنهایت 210 نماینده طی بیانیه ای حقانیت آن قوه را تایید نمودند- با دوقطبی سازی توسط دکتر روحانی؛ برخوردی منطقی کرده و در عین حفظ آرامش جامعه، اهداف عالی رئیس آن قوه را پیگیری کند.