ورود تجهیزات امنیتی به ریاست جمهوری و چند گمانه

پرده اول:

دری نجف آبادی هنگام رسیدن به مسند وزارت در مادر سرویس امنیتی نظام -سال 1376- داماد خود یعنی حسام الدین آشنا را به وزارت اطلاعات آورده و مدیرکل اطلاعات استان قم می کند!

پرده دوم:

آشنا پس از فوت هاشمی رفسنجانی، دست به تهدید امنیتی نظام در سطح بالا می زند. وی در توییت خود می گوید: امشب عده ای سر آرام به بالین خواهند نهاد ولی بی خبر از فردا و پس فردا!

پرده سوم:

آملی لاریجانی خبر از ورود تجهیزات امنیتی بدون اطلاع سیستم امنیتی می دهد.

پرده چهارم:

آشنا در توییت دیگری؛ مجددا دست به تهدید سطح بالای نظام زده و صحبت از جرقه، آتش، آوار و خراب نشدن همیشگی ساختمان ها به صورت عمودی می کند.

پرده پنجم:

وزیر اطلاعات با تناقض فراوان؛ مسئولیت ورود تجهیزاتی که به گفته وی اساسا امنیتی نیست! به ریاست جمهوری را می پذیرد و اظهار می دارد این تجهیزات "اصلا توسط خود وزارت اطلاعات به ریاست جمهوری وارد شده"!

پرده ششم:

طبق نظر سنجی های داخلی و خارجی؛ احتمال رای آوری روحانی در انتخابات ریاست جمهوری 96 کمتر از همیشه است.

سوال:

اگر این ابزار امنیتی نیست؛ چرا توسط وزارت اطلاعات به ریاست جمهوری وارد شده؟ به عبارتی کار غیر امنیتی چه دخلی به وزارت اطلاعات دارد؟

این ابزار امنیتی به چه کار ریاست جمهوری می آید؟

آیا در دوران ارتباطات و تکنولوژی؛ نیازی به خرید مجدد و مجزای چنین تجهیزاتی که عموما از هزینه بالایی برخوردار است؛ می باشد؟

آیا این امکان مهیا نبود، که خواسته های ریاست جمهوری درون وزارت اطلاعات -که یقینا دارای چنین تجهیزاتی می باشد- اجابت شده و نتیجه به طرق مطمئن و البته برخط (آنلاین) در اختیار ریاست جمهوری قرار بگیرد؟

عدم رعایت مسیر مورد اشاره در بالا از طریق وزارت اطلاعات؛ این سوال را مطرح می کند که چه امری، وجود این تجهیزات را در ریاست جمهوری واجب کرده است؟

آیا ریاست جمهوری به سربازان گمنام امام زمان عج اطمینان ندارد؛ و یا در پی کار خاصی است که نمی خواهد دیگران از آن اطلاع یابند؟

و یا اینکه سیل مشاوران و وزرای امنیتی دکتر روحانی؛ در پی ایجاد سرویس اطلاعاتی مجزا و در سایه ای هستند؟